Ta' Kola Windmill - Gozo
The Ta’ Kola windmill is a step back in time to the trade of the miller and a fine example of the rural economy and domestic life of Gozo in centuries past.
The windmill was built in 1725 during the magistracy of Grandmaster Manoel de Vilhena (1722-36). It was equipped with a large water cistern, a workshop, and living quarters for the miller and his family. Its building was financed by the Manoel Foundation, set up to fund windmills in order to sustain the demands of the increasing population of Malta and Gozo. The windmill was so active during the 18th century that it had to be restored several times. Eventually, it was rebuilt in 1787 on the order of Baron Francesco Gauci on behalf of the Manoel Foundation. The mill appears to have been a valuable, thriving business since the annual rent for the building increased as it passed from owner to owner.
The miller would have been a skilled craftsman probably trained in a wide range of trades. Apart from operating the windmill, he would likely have performed several secondary jobs to keep himself employed when weather conditions meant he was unable to operate the mill. When the mill was in working, the miller would let the locals know by blowing through a triton-shell. Villagers would then bring their wheat to be processed into flour. To increase efficiency of the mill, the external antennae were equipped with large canvas sails.
Today, the mill displays a vast array of tools, some of which were originally manufactured by the owners of the mill. On the first floor, the living quarters of the miller have been recreated using traditional furniture and items related to Gozitan crafts such as weaving and lace-making. You can also see the internal and external mechanisms of the windmill, which are still in working order.
This windmill changed hands several times up to the early 20th century when it came into ownership of the Grech family. Grech senior was named Nikola, or ‘Kola for short, hence the local name for the mill today. The mill passed to his son, Guzeppi, who lived there until his death in 1987. The windmill was then acquired by the State to ensure its preservation, and was opened to the public as a museum in 1992. However, it is mainly thanks to the Grech family that we can still enjoy the mill today in such an excellent state of preservation. Ta’ Kola is one of the few remaining examples of 18th century industrial heritage on the Maltese islands.
For site opening times, see Visiting.
 Français:
Moulin à vent Ta' Kola - Gozo
Le Moulin de Ta’ Kola nous entraîne dans le passé, à l’époque des meuniers. C’est un bel exemple d’économie rurale et de la vie domestique à Gozo au cours des siècles passés.
Le moulin à vent a été bâti en 1725 pendant le règne du Grand-maître Manoel de Vilhena (1722-36). Il était équipé d’une large citerne d’eau, d’un atelier de travail et d’appartements pour le meunier et sa famille. La construction fût financée par la Fondation Manoel, qui érigeait des moulins à vent afin de répondre aux demandes de la population croissance sur Malte et Gozo. Le moulin a été intensivement utilisé au cours du 18ème siècle, de sorte qu’il a dû être restauré à plusieurs reprises. Il a finalement été reconstruit en 1787 sur ordre du Baron Francesco Gauci pour la Fondation Manoel. Comme en témoigne l’augmentation du loyer annuel à l’occasion du transfert du bien vers un autre propriétaire : le moulin a été un investissement de valeur et rentable.
Le meunier était probablement un ouvrier polyvalent entraîné à faire du commerce dans plusieurs domaines. Hormis faire fonctionner le moulin, il devait probablement avoir plusieurs métiers afin de continuer à travailler quand les conditions météo l’empêchaient de faire tourner le moulin. Quand le moulin était en activité, le meunier en informait la population locale en soufflant dans un coquillage-triton. Les villageois apportèrent alors leur grain afin de le transformer en farine. Afin d’accroître l’efficacité du moulin, les antennes extérieures étaient équipées de larges voiles.
De nos jours, le moulin à vent est équipé d’une série d’outils, certains d’entre eux ont été façonnés par les propriétaires du moulin. Au premier étage, les appartements du meunier ont été recréés en utilisant des meubles d’époque et des pièces typiques de l’art de Gozo comme des tissages ou de la dentelle. Vous pouvez également admirer les mécanismes intérieurs et extérieurs du moulin, toujours en fonctionnement.
Le moulin a changé de propriétaire à plusieurs reprises jusqu’au début du 20ème siècle. Il est ensuite devenu la propriété de la famille Grech. Le patriarche se nommait Nikola, ‘Kola était son abréviation, d’où le nom actuel du moulin. Le moulin est ensuite devenu la propriété de son fils, Guzeppi, qui y vécu jusqu’à sa mort en 1987. Le moulin fût ensuite acquis par l’Etat afin de garantir sa préservation et fût ouvert au public en tant que musée en 1992. C’est néanmoins grâce à la famille Grech qu’on peut toujours admirer le moulin de nos jours dans un état de préservation impeccable. Ta’ Kola est un des seuls vestiges restants représentant l’héritage industriel du 18ème siècle sur les îles maltaises.
Pour connaître les heures d’ouverture, cliquez sur Visiting.
 Nederlands:
Ta' Kola Windmolen - Gozo
De windmolen van Ta’ Kola brengt ons terug in de tijd, in het tijdperk van de molenaars. Het is een mooi voorbeeld van lokale economie en van het plattelandsleven op Gozo tijdens de afgelopen eeuwen.
De windmolen werd gebouwd in 1725 tijdens de heerschappij van Grootmeester Manoel de Vilhena (1722-36). Het omvatte een grote watertank, een werkatelier en appartementen voor de molenaar en zijn familie. De bouw werd gefinancierd door de Vereniging Manoel, die windmolens bouwde om tegemoet te komen aan de vraag van de toenemende bevolking op Malta en Gozo. De windmolen werd intensief gebruikt tijdens de 18de eeuw, wat regelmatige herstellingen met zich meebracht. In 1787 werd de molen herbouwd op bevel van Baron Francesco Gauci voor de Vereniging Manoel. Zoals blijkt uit de jaarlijkse verhoging van de huurkost bij overdracht van het goed naar een volgende eigenaar: de molen was een waardevolle en rendabele investering.
De molenaar was waarschijnlijk een polyvalente arbeider getraind op het voeren van handel in verschillende domeinen. Naast het bedienen van de windmolen, moest hij waarschijnlijk bijkomende jobs uitvoeren om zo zijn brood te kunnen verdienen wanneer de weersomstandigheden het hem onmogelijk maakten om de molen te doen draaien. Wanneer de molen in gebruik was, informeerde de molenaar de lokale bevolking door te blazen in een triton schelp. De inwoners brachten hun graan om deze om te vormen tot bloem. Om de efficiëntie van de molen te verhogen waren de buitenwieken voorzien van grote windzeilen.
De molen is dezer dagen voorzien van een reeks voorwerpen, sommige werden door de eigenaars van de molen vervaardigd. Op het eerste verdiep werden de kamers van de molenaar opnieuw tot leven gebracht door meubels te gebruiken die uit dat tijdperk afstammen en typische kunstvoorwerpen uit Gozo tentoon te stellen zoals geweven voorwerpen of in kant. U kan tevens het binnen en buiten mechanisme van de nog steeds draaiende molen bewonderen.
De molen is verschillende keren van eigenaar veranderd tot aan het begin van de 20ste eeuw. Het werd het eigendom van de familie Grech. Vader Grech noemde Nikola, ‘Kola is zijn afkorting, wat slaat op de huidige naam van de molen. De molen werd vervolgens het eigendom van zijn zoon, Guzeppi, die er woonde tot zijn dood in 1987. De molen werd vervolgens door de Staat aangekocht om het te bewaren en werd als museum geopend in 1992. Het is echter dankzij de familie Grech dat u vandaag de molen kan bezichtigen in een voortreffelijke staat. Ta’ Kola is één van de weinige overblijfselen van het industrieel erfgoed stammende uit de 18de eeuw op de Maltese eilanden.
Om de openingsuren te kennen, klik op Visiting.
 Italiano:
Il mulino a vento Ta' Kola ci riporta indietro nel tempo, al mestiere del mugnaio, e costituisce un bell'esempio di economia rurale e della vita domestica di Gozo nei secoli passati.
Fu costruito nel 1725 durante la magistratura del Gran Maestro Manoel de Vilhena (1722-36). Fu dotato di una grande cisterna d'acqua , una bottega, e quartieri residenziali per il mugnaio e la sua famiglia. La sua costruzione fu finanziata dalla Fondazione Manoel, istituita per sovvenzionare i mulini a vento, allo scopo di soddisfare la domanda della crescente popolazione di Malta e Gozo. Il mulino è stato utilizzato così intensamente durante il diciottesimo secolo, da dover essere restaurato diverse volte. Infine, fu ricostruito nel 1787 su ordine del Barone Francesco Gauci per conto della Fondazione Manoel. Si suppone che il mulino fosse un'impresa preziosa e prospera, come testimoniava l'aumento dell'affitto annuale dell'edificio nel passaggio da un proprietario all'altro.
Il mugnaio era probabilmente un artigiano specializzato, qualificato in una vasta gamma di mestieri. Oltre ad azionare il mulino a vento, presumibilmente eseguiva diversi altri lavori, per tenersi occupato qualora non potesse dedicarsi al mulino a causa delle condizioni atmosferiche. Quando il mulino era in funzione, il mugnaio lo comunicava alla gente del posto soffiando nella conchiglia di un tritone. Gli abitanti del villaggio, quindi, portavano il loro grano perchè fosse convertito in farina. Le antenne esterne erano munite di grandi tele da vela, per aumentare l'efficienza del mulino.
Oggi il mulino espone un'ampia serie di utensili, alcuni dei quali furono originariamente fabbricati dai suoi proprietari. Al primo piano, sono stati ricreati i quartieri residenziali del mugnaio, utilizzando mobilia tradizionale e oggetti connessi con l'artigianato gozitano, quali la tessitura e la fabbricazione dei merletti. E' possibile inoltre osservare i meccanismi interni ed esterni del mulino a vento, che sono ancora in buono stato.
Il mulino ha cambiato proprietari diverse volte sino ai primi del '900, quando venne in possesso della famiglia Grech. Il signor Grech padre si chiamava Nikola, abbreviato in “Kola”, di qui il nome odierno del mulino. Il mulino è poi passato a suo figlio, Guzeppi, che ha vissuto lì sino alla sua morte nel 1987. In seguito fu acquistato dallo Stato per assicurarne la conservazione, e fu aperto al pubblico in qualità di museo nel 1992. Tuttavia, è soprattutto grazie alla famiglia Grech che possiamo ammirare il mulino ancora oggi, in un eccellente stato di conservazione. Ta' Kola è uno dei pochi esempi rimasti del patrimonio industriale del diciottesimo secolo sulle isole maltesi.
Per conoscere gli orari di apertura del sito, cliccare su Visiting.
 Español:
El molino de viento Ta’ Kola es una mirada atrás hacia el comercio molinero y un claro ejemplo de la economía rural y la vida doméstica de Gozo en los siglos pasados.
El molino fue construido en 1725 durante la magistratura del Grandmaster Manoel de Villena (1722 – 36). Fue equipado con una gran cisterna de agua, un taller y habitaciones para el molinero y su familia. Su construcción la financió la Fundación Manoel, constituida para financiar molinos con el fin de satisfacer la demanda de la creciente población de Malta y Gozo. El molino permaneció tan activo durante el siglo XVII que tuvo que ser restaurado varias veces. Finalmente fue reconstruido en 1787 por orden del Barón Francesco Gauci en beneficio de la Fundación Manoel. El molino parece haber sido un valioso y próspero negocio ya que la renta anual del edificio creció y pasó de dueño a dueño.
El molinero habría sido un habilidoso hombre acostumbrado probablemente a una amplia gama de comercios. Aparte de operar el molino, habría llevado a cabo trabajos secundarios para mantenerse ocupado cuando las condiciones climáticas no permitían poner en funcionamiento el molino. Cuando el molino trabajaba, el molinero se lo hacía saber a los locales soplando a través de una concha tritón. A partir de ese momento la gente del pueblo podía llevar el trigo para convertirlo en harina. Para incrementar la eficacia del molino, las aspas exteriores fueron equipadas con grandes velas de lona.
Hoy en día el molino expone un gran montón de herramientas, algunas de las cuales fueron originariamente utilizadas por los dueños del molino. En el primer piso, las habitaciones del molinero han sido recreadas usando mobiliario tradicional y objetos relacionados con artículos gocitanos como tejeduría y un hacedor de lazos. También se pueden visitar los mecanismos internos y externos del museo que todavía funcionan.
El molino cambió de propietarios varias veces hasta que a principios del siglo XX pasó a ser propiedad de la familia Grech. El mayor de los Grech, Nikola, o Kola como abreviatura, dio su nombre al museo de hoy en día. El molino pasó a su hijo Guzeppi que vivió allí hasta su muerte en 1987. El molino fue entonces adquirido por el Estado para asegurar su conservación, y fue abierto al público como museo en 1992. Sin embargo, es principalmente gracias a la familia Grech que aún podamos seguir disfrutando del museo en tan buenas condiciones. Ta’ Kola es uno de los pocos ejemplos que quedan de patrimonio industrial del siglo XVIII en las islas maltesas.
Horario de apertura del sitio: vea Visiting.
|
